🐕Dog

سگ یا سگ اهلی (نام علمی: Canis lupus familiaris یا Canis familiaris) گونه یا زیرگونهٔ اهلی گرگ‌ها و پستانداری از زیرراستهٔ سگ‌سانان است. سگ نخستین جانوری است که به دست انسان اهلی شد. سگ‌ها از گوناگون‌ترین جانوران زمین هستند که میراث چند هزار سال مداخلهٔ انسان در روند جفت‌گیری و پرورش این جانور است. سگ‌ها نقش‌های گوناگونی در جوامع انسانی بر عهده گرفته‌اند و انسان‌ها از آن‌ها برای شکار (سگ شکاری)، گله‌داری (سگ گله)، بارکشی (سگ سورتمه)، محافظت، کمک به پلیس (سگ پلیس) و نیروهای مسلح (سگ نظامی)، همراهی و همدمی به‌عنوان حیوان خانگی و کمک به اشخاص دچار ناتوانی (سگ دستیار) استفاده می‌کنند. سگ‌ها به‌دلیل ارتباط طولانی‌شان با انسان‌ها، این توانایی را به‌دست آورده‌اند که با رژیم غذایی غنی از نشاسته که برای سایر سگان ناکافی است، رشد کنند. در طول هزاره‌ها، سگ‌ها به‌طور منحصربه‌فردی با رفتار انسان سازگار شدند و پیوند انسان و سگ یکی از موضوعات مورد مطالعه است. این تأثیر در جامعهٔ بشری به آن‌ها لقب «بهترین دوست انسان» را داده است. سگ‌ها صدها نژاد گوناگون دارند که طی قرن‌ها به‌وسیلهٔ زادگیری گزینشی توسط انسان‌ها ایجاد شده‌اند. انسان‌ها از طریق تولید نسل از سگ‌های دارای صفات جسمی و رفتاری مخصوص برای انجام کارهای خاص استفاده می‌کنند که باعث ایجاد نژادهای متفاوتی از سگ‌ها شده‌اند که تفاوت‌های ظاهری قابل توجهی با یکدیگر دارند. بلندی قد انواع سگ از سطح زمین تا بین دو کتف از حدود ۱۵ سانتی‌متر در نژاد چی‌واوا تا حدود ۷۶ سانتی‌متر در تازی ایرلندی تفاوت دارد. رنگ آن‌ها نیز از سفید تا سیاه و از قهوه‌ای تیره تا روشن با طرح‌های مختلفی متغیر است. بلندی موی آن‌ها نیز از بسیار کوتاه تا چند سانتی‌متر و موی زبر تا پشم صاف، فِر یا نرم متفاوت است. سگ‌ها به دلیل خوبی به عنوان «بهترین دوست انسان» شناخته می‌شوند. آنها هزاران سال است که با انسان‌ها همراه بوده‌اند. نژادهای مختلفی از سگ‌ها وجود دارد که هر کدام ویژگی‌ها و ویژگی‌های منحصر به فرد خود را دارند. برخی از سگ‌ها مانند چیهواهوا کوچک هستند، در حالی که برخی دیگر مانند گریت دین‌ها بزرگ هستند. سگ‌ها حیوانات بسیار اجتماعی هستند و دوست دارند در کنار مردم باشند. آنها از طریق پارس، غرغر و زبان بدن ارتباط برقرار می‌کنند. بسیاری از سگ‌ها برای کمک به انسان‌ها به روش‌های مختلف، مانند راهنمایی افرادی که نابینا هستند، کمک به افسران پلیس یا حتی کمک به درمان برای آرامش افراد نیازمند، آموزش دیده‌اند. سگ‌ها همچنین به دلیل حس بویایی و شنوایی قوی خود شناخته می‌شوند. آنها می‌توانند بوهایی را تشخیص دهند که انسان نمی‌تواند و می‌تواند صداهایی را از دور بشنود. این باعث می‌شود آنها در یافتن اقلام گمشده یا حتی کمک به ماموریت‌های جستجو و نجات عالی باشند. نام‌شناسی واژه «سگ» در زبان فارسی امروزی از واژه «سَگ» در زبان پارسی میانه (پهلوی) گرفته شده است که خود ریشه در واژه «چَکَ» (čaka) یا «سَکَ» (saka) در فارسی باستان دارد. این واژه در زبان‌های ایرانی دیگر نیز معادل‌هایی دارد که نشان‌دهنده اشتراکات زبانی در میان زبان‌های ایرانی است. برای نمونه، در زبان پشتو به سگ «سپی» (spay) گفته می‌شود که با واژه پارسی میانه «سپاک» (spāk) هم‌خانواده است. همچنین، در زبان کردی واژه «سەگ» (seg) و در زبان بلوچی «سَگ» یا «سپ» به کار می‌رود که همگی از یک ریشه مشترک ایرانی سرچشمه می‌گیرند. در گویش‌ها و لهجه‌های محلی ایران، واژه‌های متنوعی برای اشاره به سگ استفاده می‌شود. برای مثال، در برخی مناطق واژه‌های «هاپو» (که احتمالاً از زبان‌های ترکی وام گرفته شده)، «تازی» (به‌ویژه برای سگ‌های شکاری یا تازی‌های اصیل) و «کلب» (برگرفته از عربی و بیشتر در متون ادبی یا مذهبی) رواج دارد. واژه «تازی» همچنین با نژاد سگ تازی (سگ شکاری ایرانی) ارتباط دارد که در فرهنگ ایرانی به‌عنوان نمادی از سرعت و چابکی شناخته می‌شود. ریشه‌شناسی و تحول زبانی ریشه واژه «سگ» به Proto-Indo-Iranian *ćwā́ (یا *śuwā́) بازمی‌گردد که در زبان‌های هندوایرانی به معنای سگ به کار می‌رفت. این واژه با واژه‌های مشابه در دیگر زبان‌های هندواروپایی، مانند لاتین canis و سانسکریت śvā́، هم‌خانواده است. تحول این واژه در زبان‌های ایرانی نشان‌دهنده تغییرات آوایی و معنایی در طول زمان است. برای مثال، در اوستایی، که یکی از کهن‌ترین زبان‌های ایرانی است، واژه «سپَن» (span) برای سگ به کار می‌رفت که در متون زرتشتی به‌عنوان حیوانی نگهبان و مقدس مورد احترام بوده است. ریشه‌شناسی واژه «سگ» در زبان‌های ایرانی واژه «سگ» در زبان‌های ایرانی به سه دستهٔ اصلی تقسیم می‌شود: شاخهٔ نخست: بازماندهٔ ریشهٔ اوستایی «سْپَن» شاخه اول: بازمانده‌های واژه باستانی «سْپَن / سْپَکَ» (صوتی اصلی) این شاخه شامل زبان‌ها و گویش‌هایی است که خوشه صوتی باستانی «سپ» (Sp) یا «سب» (Sb) را که مستقیم از زبان‌های اوستایی و مادی به ارث رسیده، در خود حفظ کرده‌اند. هرودوت (تاریخ‌نگار یونانی، سدهٔ ۵ ق.م) در کتاب خود، واژهٔ «سپَکَ» (Spaka) را به عنوان واژه‌ای مادی به معنای «سگ ماده» ثبت کرده است و آن را از زبان فارسی باستان متمایز می‌داند . این قدیمی‌ترین شاهد برای این ریشهٔ زبانی است. این شاخه شامل گویش‌هایی است که خوشهٔ صوتی «سپ» (Sp) یا «سب» (Sb) را حفظ کرده‌اند: زبان اوستایی: سْپَن (Span) / سْپَکَ (Spaka) پهلوی اشکانی: اِسپا (Espā) زبان پشتو: سْپَی (Spay) گویش ابیانه‌ای: اسپا (Espā) زبان تاتی: اَسبَه (Asba) زبان تالشی: اِسپَه (Espa) شاخهٔ دوم: دگرگونی به «سگ» در این شاخه، واج «پ» حذف و واژه به صورت «سگ» درآمده است: پهلوی ساسانی: سَگ (Sag) فارسی معیار: سگ (Sag) کردی سورانی و اردلانی: سَگ (Sag) واژگان محلی (خارج از دو شاخه) هورامی: تووتَه (Tūta) زازایی: کوتِک (Kutık) هرودوت در کتاب تاریخ (کتاب ۱، بند ۱۱۰) به واژهٔ «سپَکَ» (Spaka) به عنوان واژه‌ای مادی به معنای «سگ ماده» اشاره کرده است.

Text: Wikipedia, CC BY-SA 4.0.